Rushooka
 
Początki parafii Rushooka sięgają 1995 roku, kiedy to Biskup Mbarara Paul K. Bakyenga erygował nową parafię w swojej diecezji. Chrześcijanie byli jednak już obecni na tym terenie od ponad 50 lat. Dzięki Ojcom Białym, zwanym dzisiaj Misjonarzami Asfryki, którzy założyli pobliską parafię Kagamba. Od tamtego
czasu Rushooka była ich dojazdową stacją oddaloną o 45 km. W tamtym czasie wybudowany został w Rushooce kościół i dom dla katechisty. Niestety duża odległość powodowała, że kapłan przybywał do Rushooki zaledwie dwa razy do roku, a wierni ze wszystkimi sprawami musieli udawać się do parafii – zazwyczaj pieszo. Jasne jest, że w takich warónkach wzrost duchowy parafii jest praktycznie zerowy.


























Oficjalne powitanie braci w Rushooce miało miejsce 26 lutego 1995 roku, przez biskupa Paula K. Bakyenga. Gwardianem wspólnoty został Fr. Ivica Peric, OFM, Fr. Sylvestro Arosio, OFM – Wikary i dyrektor do spraw powołań, Fr. Pero Vrebac, OFM – Sekretarz do spraw formacji i studiów, Fr. Kizito Ngomanzungu, OFM – asystent Trzeciego Zakonu Świeckich, a także Fr. Aphrodise Nsengumuremyi, OFM i Fr. Eugene Nzabagamba jako członkowie wspólnoty.





Bracia zamieszkali początkowo w starym domu wybudowanym przez chrześcijan dla katehisty. Dom miał 4 pokoje a braci było 6. Postanowione zostało, aby rozpocząć rozbudowę domu.



20 sierpnia 1995 roku Fr. Ivica udał się do Mbarara aby przywieźć pierwsze środki na budowę. We wrześniu tego samego roku budowa ruszyła.

25 sierpień 1996 to dzirń oficjalnego erygowania parafii Rushooka przez biskupa Diecezji Mbara Poula K. Bakyenga. W obecności wielu wierny odbyła się uroczysta Msza św. Pierwszym proboszczem został fr. Ivica, OFM. W międzyczasie do wspólnoty dołączył fr. Alberto, OFM.







W czerwcu 1997 roku odbyła się pierwsza wizytacja kanoniczna wspólnoty w Rushooce. W swoim podsumowaniu wizytacyjnym fr. Thomas Naim, OFM pisał z pełnym podziwem o pracy duszpasterskiej wykonywanej przez braci w nowej, wymagającej parafii. Przestrzegał jednak w tym samym czasie przed aktywizmem kosztem życia wspólnotowego i franciszkańskiego świadectwa życia, które powinny być podstawowym zadaniem naszej obecności w nowych miejscach misyjnych.



Pod koniec lipca 1997 roku w Nairobii odbyła się Kapituła prowincjalna. Wpłynęła ona również na życie wspólnoty w Rushooce. Nowe obowiązki zostały przydzielone poszczególnym braciom. I tak fr. Alberto został gwardianem, br. Sylvestro wikariuszem, fr. Ivica proboszczem a br. Kizito odpowiedzialnym za Franciszkański Zakon Świeckich w Rushooce i w Ugandzie.


14 lutego 1998 roku jeden z braci fr. Alberto Campos został wybrany na biskupa w Peru. Jego doświadczenie w pracy misyjnej w Rushooce z pewnością przyda mu się w nowej posłudze. Na jego miejsce został przydzielony fr. Dariusz z Polski który spędził w Rushooce 11 miesięcy. 




















W czerwcu 1998 roku budowa nowego klasztoru została zakończona. Teraz bracia mogli żyć w bardziej cywilizowanych warunkach, co również z pewnością pomogło w wydajności ich pracy duszpasterskiej.

Parafia rozwijała się dynamicznie. Wiele ruchów katolickich, nowi katechiści, przybywająca liczba chrześcijan. Więcej pracy, jak i nowe wyzwania, związane szczególnie z problemami zdrowotnymi wiernych jak również wielkie potrzeby ze strony młodych doprowdziły do decyzji o sprowadzeniu do pomocy zgromadzenia sióstr. 8 października 1998 roku przybywa do Rushooki pierwszych 6 sióstr ze zgromadzenia Córek Bożej Miłości. W tymże samym roku fr. Ulrich Gellert dołącza do wspólnoty braci.













Po Kapitule prowincjalnej która miała miejsce w Nairobii w lipcu 2000 roku do Rushooki zostali skierowani następujący bracia: Fr. Ulrich Gellert – proboszcz, fr. Ivica – wikariusz, br. Fidelis – ekonom i br. Franciszek, który pozostanie w rushooce do września 2000 roku.



W 2001 roku Rushooka doczekała się ukończenia ważnego projektu. Oto 5 sierpnia biskup Mbarara dokonał uroczystego poświęcenia wodociągu. Od tej pory woda jest pompowana ze źródła w Romanionyi do tanku na wzgórzu, skąd systemem rur rozprowadzona jest do najważniejszych punktów wioski. Dzięki temu projektowi zostało rozwiązanych wiele problemów zdrowotnych w wiosce. Czysta woda i łatwy do niej dostęp odmieniły życie ludzi. W tymże roku również rozpoczęła się budowa bardzo potrzebnego nowego koscioła. Bez godnego miejsca do modlitwy żadna parafia nie może nabrać prawdziwego rozmachu. Wszyscy wierni zaangażowali się w budowę Bożego domu w Rushooce, od najmłodszych do najstarszych, jak mogli tak pomagali. Projekt znalazł swoje uwieńczenie uroczystym błogosławieństwem 6 kwietnia 2003 roku.



15 marca 2002 roku do wspólnoty w Rushooce dołączył fr. Oscar Girardi z Włoch. W 2004 roku fr. Carmelo Giannone przybył do Rushooki wzbogacając wspólnotę braci swoimi talentami. Po kapitule provincjalnej w roku 2006 w Rushooce został ustanowiony nowy skład: fr. Carmelo Gianonne – gwardian, fr. Kizito Ngomanzungu – proboszcz i fr. Teofil Czarniak – ekonom. Po trzech latach, czyli od roku 2009 fr. Kizito został zastąpiony neoprezbiterem fr. Agapitusem Mubangisi na stanowisku proboszcza i do wspólnoty dołączył br. Viateur Uwamungu.


W 2009 roku rozpoczęła się ruwnież budowa centrum pastoralnego w parafii, na które składają się trzy klasy, hall, sypialnia, kuchnia, przysznice i biura parafialne. Ukończenie budowy przewidywane jest na koniec 2010 roku.

 
Historia parafii Rushooka

Doskonała okazja do zmiany tej sytuacji ukazała się w momencie przybycia Braci Mniejszych do Ugandy. W Tym czasie istniał już dom formacyjny w Mbarara i bracia zakończyli swoją pracę w parafii Kashekuro. Teraz szukali nowego miejsca, które dawało im wyzwanie w powołaniu misyjnym. Jak sam biskup stwierdza przy różnych okazjach wybór braci był dla niego z jednej strony szokujący a z drugiej szczęśliwy. Szokujący, gdyż bracia wybrali najbiedniejszą, najbardziej zapuszczoną i oddaloną od centrum diecezji parafię (Rushooka graniczy z diecezją Kabale). Szczęśliwy – bo miał kogoś kto chciał iść do takiego właśnie miejsca i głosić tam Ewangelię. Mieszkańcy Rushooki w tamtym czasie byli bardzo zacofani. Biskup stwierdza, że tylko 3 osoby słuchały radia, 2 osoby czytały gazetę w Runyankole i prawie nikt nie mówił pa angielsku. Ludzie chorowali na przeróżne choroby, nie mieli podstawowych nawyków sanitarnych, często byli pijani od samego rana. Do takiej sytuacji wkraczali bracia.